maandag, november 20, 2017
Keuze van de Redactie
U bent hier: Home / Landen / Europa / Controversieel: oorlogsrecht versus burgerslachtoffers
Controversieel: oorlogsrecht  versus  burgerslachtoffers

Controversieel: oorlogsrecht versus burgerslachtoffers

  • Internationale
  • Om het uiteindelijke aantal IS (ISIS)slachtoffers en het aantal bootverdrinkingen terug te brengen is het maken van burgerslachtoffers door oorlogshandelingen onvermijdelijk en te rechtvaardigen. Ethische uitgangspunten mogen wijken voor zover de handhaving van die uitgangspunten aan vrede en minder slachtoffers in de weg staat.
  • gebroken geweertje-controversieel-2
  • eduGrw-pubs
  • edugrw@gmail.com

Controversieel: oorlogsrecht  versus  burgerslachtoffers

Sinds Hugo de Groot rond 1625 zijn ‘De jure belli ac pacis’ (van het recht van oorlog en vrede) openbaarde en de uitvloeisels daarvan zich ontwikkelde, is er in het internationale recht weliswaar veel aangepast, maar de basis betreffende ‘de rechtvaardige oorlog’ is gebleven. Als gevolg van internationale verdragen, ethiek en moraliteit gaan we in oorlog burgerslachtoffers uit de weg en zelfs wordt gestreefd naar voorkoming van militaire slachtoffers. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar zeker voor dat laatste is het dat nooit geweest. De laatste die in het westen liet zien dat een land met warm vlees niet waardevoller is dan hetzelfde land met koud vlees was Stalin, die  tienduizenden, honderdduizenden soldaten volkomen onnodig de vuurlinies aan het front in zond en liet sneuvelen (13-miljoen militaire en 7-miljoen burgerslachtoffers!). Onder meer dankzij deze psychopaat en zijn Duits-Oostenrijkse evenknie hebben we het nu in Europa zo verschrikkelijk goed en kunnen we ons veilig voelen, want die gruwelen hebben de prefrontale cortex van onze soort op grote schaal beroerd en aan het werk gezet. En, ik schreef er eerder over, de onveiligheid die sommige van u voelen, is gezien vanuit historisch verband er een van een verwend kind. Wij in het westen zijn al 70 jaar als groep en als individu veiliger dan in de twintig eeuwen die achter ons liggen ooit het geval was. Die angst is niet onbegrijpelijk overigens, gevoed als hij wordt door berichtgeving van de media, onkunde aangaande de historie en  ongebreidelde buikemoties op de sociale media. Angst is in; het maakt ons in dat opzicht oersaaie leven een tikkeltje opwindender, er valt weer wat te kletsen dat enige inhoud heeft. En het bindt ons, ook heel nuttig.

Dat soldaten niet meer mogen sneuvelen in het legioen van eer voelt een beetje als de zwemploeg die niet nat mag worden. We kunnen het als burger misschien allemaal wel begrijpen, maar slaan we niet een beetje door met uitspraken  als ‘elke gevallen soldaat is er één te veel en niet acceptabel’? Hebben we niet iets van beroepskeuze en voorlichting? Kunnen we na twintig eeuwen vechten niet begrijpen dat de keuze voor een levensgevaarlijk avontuur, wat het militaire beroep in de kern moet zijn, zowel het adjectief als het substantief eer aan doet? Nou dan. Worden er niet allerlei vragen opgeroepen over het nut van het leger als het niet mag worden ingezet vanwege het gevaar dat het loopt als het werkelijk vechten wordt? Het is als het medicijn dat tegen kanker is ontwikkeld maar te duur is om te gebruiken.

De westerse handelwijze in Noord Afrika legt terloops ook bloot, dat wij in het westen, met alle geldverslindende technologische snufjes in de strijd volkomen machteloos staan tegenover de 14de eeuwse strijdmethoden van de achterlijken in N-Afrika, die bij nadere beschouwing dus kennelijk waar het de strategie aangaat minder achterlijk zijn dan wij en die we dus met daden als antwoord serieuzer dienen te nemen dan tot heden het geval is; we blijken machteloos, tenzij we oorlog zien zoals oorlog bedoeld is: het strijden om te winnen stellen boven handhaving van ethische waarden, zelfs die van het streven naar nul burgerslachtoffers, voor zover die waarden in de weg staan aan vrede en minder slachtoffers.

Stel in dat perspectief eens dat als afgeleide van de handhaving van die op zich te koesteren ethiek er in het jaar 2014 219.000 vluchtelingen in een bootje de Middellandse Zee overstaken, waarbij er zeker 3500 omkwamen en er tienduizenden een ellendig bestaan tegemoet gaan in een Europa dat zich geen raad met hen weet en zich tegen hen keert. Stel eens in datzelfde perspectief dat er tot eind augustus 2015 al pakweg 300.000 vluchtelingen aanspoelden waarvan er 2500 niet levend en dat dit in 2016 niet veel anders zal zijn. Dan lijkt het voorstel tot een adequate militaire aanpak ter plaatse met als resultaat de uitschakeling van IS, waarbij burgerslachtoffers vallen een stuk minder controversieel als het ‘jaarquotum’ van verdronken bootvluchtelingen daarbij niet wordt overschreden. Winst in dat opzicht is er al indien er één potentiële bootvluchteling minder verdrinkt, want wat voor de ene te veel gesneuvelde soldaat geldt, geldt ook voor de ene niet-verdronken potentiële bootburger. Tel daarbij op het aantal slachtoffers van IS dat niet meer valt en wat er aan bootvluchtelingen en IS-slachtoffers in de komende jaren wordt gespaard en de winst is op alle fronten groter dan met voortgang van het geknoei van nu.

Waar ligt dus het probleem? In de buikstreek, de publieke opinie, gevoed door de media. Er is geen staatshoofd dat zich wil branden aan zo’n optreden, bang om een Stalin-stigma op te lopen. Ja, Poetin, maar die staat net aan de verkeerde kant dus die telt eigenlijk negatief. En van Bondskanselier Merkel kunnen we ook begrijpen dat zij er niet mee komt.

Harteloos, zo’n optreden ten koste van burgerslacht-offers? Als we ons toch met die regio willen bemoeien, waar ik ernstige vraagtekens bij zet, maar als we het dan toch doen, dan lijkt mij de strijd op voorhand al verloren als het westen voortgaat om die oorlog daar te voeren met het hart en de angst om spierballen te vertonen, anders dan voor een microfoon, de boventoon voert. En zo lang dat het geval is zullen we moeten inzien dat we IS en de Noord Afrikaanse problematiek niet gaan oplossen voordat er vele ellendige aanslagen zijn geweest, nog vele slachtoffers zijn gevallen, nog meer vluchtelingen de regio daar dood of levend hebben verlaten en niet zullen terugkeren en er in die regio nauwelijks nog iets te redden valt omdat het merendeel ontredderd is.

Een schoolvoorbeeld van die vreselijke maar o zo ware cliché van de zachte heelmeester.

Over edugrw

Schrijf Uw Reactie

Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

*

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Kies de person met
de hand omhoog *

Scroll To Top